فوریتهای
پزشکی
و
کمکهای
اولیه
هر خانواده یک
امدادگر
یک سؤال مهم:
اتفاقاتی وجود
دارند که همواره
از مواجهه با
آنها ترسیدهاید
و اکنون یکی از
این اتفاقات درست
در مقابلتان رخ
داده است. پدرتان
قفسۀ سینۀ خود را
چنگ میزند و
میافتد....؛
قربانی دیگری از
یک حملۀ قلبی ،
از ترس منجمد
میشوید. چون
نمیدانید که چه
باید بکنید، یا
تصور کنید که از
منزل بیرون
رفتهاید و فرد
دیگری از کودکتان
مراقبت میکند.
چنانچه یکی از
آنها یک شیشه
قرص خطرناک بخورد
یا روی یک در
شیشهای بیفتد،
پرستار بچه برای
نجات زندگی
کودکان چه باید
بکند؟ ابتدا به
شما تلفن کند یا
دکتر یا
بیمارستان؟ یا
آمبولانس خبر
کند؟ تا رسیدن هر
کدام از این
موارد (فقط چند
دقیقه زمان مفید
تصور کنید) چه
اتفاقاتی ممکن
است رخ دهد؟
اگر بدانید چه
باید بکنید، یک
حادثۀ اورژانس
لزوماً به
حادثهای غم
انگیز ختم
نمیشود.
حادثه در کمین
است. هیچگاه وقوع
یک تصادف، ایست
قلبی یا ریوی،
زلزله، سیل یا هر
حادثۀ دیگر را به
سادگی نمیتوان
پیشبینی کرد که
اگر این چنین بود
انسان با وجود
این همه پیشرفت
علمی، هیچگاه
دچار چنین مرگ و
میری در تمام
نقاط کرۀ خاکی
نمیگشت. چه بسا
وجود بلایای
طبیعی نهیبی است
بر آدمی تا
همواره متوجه ضعف
خود در برابر
ارادۀ خالق هستی
باشد. اما
دریچههای علم و
دانش الهی به روی
مخلوق بسته نیست
تا بتواند ضمن
فراگیری علوم، با
بهرهمندی از
شعور و وجدان
خدادادی، زمینۀ
حیات بهتر خود را
فراهم آورد.
یکی از علومی که
در زمرۀ ملزومات
آموزش همگانی
انسانها به شمار
میرود، یادگیری
چگونگی برخورد با
حوادث و اتفاقات
طبیعی و غیر
طبیعی است که جان
و سلامت او را
تهدید میکند تا
هر فرد بتواند
همنوع خود، اهم
از آشنا یا غریبه
را تا رسیدن به
امکانات و
تجهیزات مناسب
پزشکی یا
بیمارستانی از
مرگ حتمی نجات
دهد. حال آنکه
همۀ آموختههای
این علم اهرمی
است در جهت
بیشترکردن فاصلۀ
مرگ و زندگی...!
کافیست کمی تأمل
کنیم. تا پی
ببریم که معمولاً
برای همۀ ما
حداقل یک بار در
زندگی فرصتی دست
میدهد تا
بتوانیم یک همنوع
که متأسفانه یا
خوشبختانه
معمولاً از
نزدیکان خودمان
میباشد را از
مرگ حتمی نجات
دهیم.
به عنوان یک مثال
متداول و مشمول
بحث روز محافل
خبری، بر اساس
تحقیقات و
پژوهشهای
مسئولین امر، در
کشور ما که حوادث
و مرگ و میر ناشی
از تصادفات
جادهای در صدر
کشورهای جهان
قرار داشته و حال
به هر علتی یک
واقعیت تلخ به
شمار میرود.
چنانچه دانش
عمومی جامعه در
برخورد با حوادث
و آموزش کمکهای
اولیه و
فوریتهای پزشکی
در سطح
استانداردهای
بینالمللی توسعه
یابد، با وقوع
این همه حادثۀ
دلخراش، به مراتب
کمتر از این،
شاهد از دست رفتن
همنوعان و
هموطنان و عزیزان
خود خواهیم بود.
رسالت مرکز آموزش
انجمن پرستاری
ایران فراهم
آوردن همین بستر
و ارتقاء دانش
عمومی و همگانی
سلامت جامعه است.
فقط در حد چند
سطر با اهمیت
چنین دورۀ آموزشی
آشنا شدیم. برای
اینکه بتوانید در
فرصت محدود چند
دقیقهای یکی از
بستگان،
همسایگان،
همکاران، دوستان
یا همنوعان خود
که دچار یک حادثه
قلبی یا ریوی شده
را تا رسیدن به
یک مرکز درمانی
از مرگ حتمی نجات
دهید، یا برای
اینکه بتوانید در
برخورد با حوادث
و اتفاقات روزمره
در جهان پر تنش
امروز، وقتی
مصدومی در
گوشهای از
خیابان با مرگ
دست و پنجه نرم
میکند و انبوهی
از دیگر افراد
اطرافش حلقه زده
و شاهد این صحنه
غمگین هستند، این
شما باشید که از
جمعیت جدا شده و
تا رسیدن
اورژانس، بتوانید
با یک سری
اطلاعات سادۀ
اولیه شانس زنده
ماندنش را افزایش
دهید... همین
حالا حاضرید چند
ساعت وقت برای
آموختن چنین
دانشی اختصاص
دهید؟
یک یا دو ماه
زمان با هفتهای
فقط چند ساعت
اختصاص وقت و
زمان آزاد خود،
که همیشه چه
بخواهیم و چه
نخواهیم
میگذرند، از خود
فردی با
کارآییهای
متفاوت بسازید،
اگر تصمیم خود را
گرفتهاید، از
همین حالا:
«ورودتان به
خانوادۀ بزرگ
انجمن پرستاری
ایران را گرامی
میداریم.»
در ادامه با
سرفصلهای آموزشی
سه دورۀ تئوری،
فوریتهای پزشکی
و کارورزی در
بیمارستان از
مجموعۀ آموزشهای
فوریتهای پزشکی
و کمکهای اولیه
آشنا خواهید شد.
دورۀ تئوری: این
دوره در 12 ساعت
برگزار شده و اهم
سرفصلها به شرح
ذیل میباشد:
1) فیزیولوژی و
آناتومی بدن
انسان
2) شیوه برخورد
با مصدومین
3) علائم حیاتی
(نبض، فشار خون و
...)
4) احیاء
قلبی- احیاء ریوی
5) انواع زخمها
و پانسمان و
بانداژ
6) شکستگی و در
رفتگی
7) آتل بندی،
عملیات نجات و
حمل مجروح و
مصدوم 8) برق
گرفتگی
9) مسمومیتها
10) غرق شدگی
11)
سوختگی
12) گزش
و گاز گرفتگی
13) مصرف بیش از
حد
دارو
14) صدمات سر
15) حمله قلبی و
سکته
مغزی
16) استنشاق
بخارات، دود و
مشکلات تنفسی
17) شوک و
سنکوپ
18)
اقدامات اولیه در
شوک و تشنج
19) سرمازدگی –
گرمازدگی
20) خفگی
21)
خونریزی
22)
اجسام خارجی در
بدن
23) صدمات وارده
بر جمجمه و مغز
|
