اخبار پزشکی      

آيا مي‌دانيد …؟

آيا مي‌دانيد سلامتي ركن اساسي پويايي و پيشرفت جوامع است؟

آيا مي‌دانيد محور اصلي سلامتي در تمام سطوح آن پرستاري است؟

آيا مي‌دانيد چند درصد از مراكز درماني دچار كمبود نيروي پرستاري است؟

آيا مي‌دانيد تمام دانش و مهارت پزشكان ما بدون ارايه اقدامات مناسب و به موقع پرستاري در

 سلامت جامعه مي‌تواند موثر باشد؟

آيا مي‌دانيد مراكز درماني چه تعداد نيروي پرستاري كم دارند؟

آيا مي‌دانيد كشورهاي بيگانه بدون هيچ هزينه‌اي به راحتي به جذب اين نيروهاي متخصص

 مشغولند؟

آيا مي دانيد حداقل استاندارد جهاني تعداد پرسنل پرستاري در هر بخش چقدر است؟

آيا مي‌دانيد چقدر با حداقل استاندارد جهاني فاصله داريد؟

آيا مي‌دانيد در بخش هاي ويژه نظير ICU – CCU و … در تمام ساعات شب فقط پرستار است كه مي

 تواند به كمك بيماران بشتابد؟

آيا مي‌دانيد مهمترين عامل نجات بيماران ; در لحظات بحراني حضور ذهن و سرعت عمل پرستار

 است؟

آيا مي‌دانيد اغلب پرستاران از كمبود استراحت، دائم رنج مي برند؟

آيا مي‌دانيد بيمارستان بدون پزشك، بدون امكانات و غيره مي‌تواند بيمارستان بماند يا لااقل زماني

 نه چندان كوتاه دوام بياورد اما حتي يك دقيقه هم نمي توان بيمارستان را بدون پرستار تصور نمود؟

آيا مي دانيد اغلب پرستاران ما به علت سنگيني كار بعد از فارغ التحصيل شدن از دانشگاه، وقت

هيچ گونه مطالعه‌اي ندارند؟

براي حفظ اين حرفه حساس چه برنامه‌اي داريد؟

آشنایی با دوره های آموزشی مرکز آموزش پرستاری ایران

 فوریت­های پزشکی و کمک­های اولیه

هر خانواده یک امدادگر

یک سؤال مهم: اتفاقاتی وجود دارند که همواره از مواجهه با آنها ترسیده­اید و اکنون یکی از این اتفاقات درست در مقابلتان رخ داده است. پدرتان قفسۀ سینۀ خود را چنگ می­زند و می­افتد..... ؛ قربانی دیگری از یک حملۀ قلبی، از ترس منجمد می­شوید. چون نمی­دانید که چه باید بکنید. یا تصور کنید که از منزل بیرون رفته­اید و فرد دیگری از کودکتان مراقبت می­کند. چنانچه یکی از آن­ها یک شیشه قرص خطرناک بخورد یا روی یک در شیشه­ای بیفتد، پرستار بچه برای نجات زندگی کودکتان چه باید بکند؟ ابتدا به شما تلفن کند یا دکتر یا بیمارستان؟ یا آمبولانس خبر کند؟ تا رسیدن هر کدام از این موارد (فقط چند دقیقه زمان مفید تصور کنید) چه اتفاقاتی ممکن است رخ دهد؟

اگر بدانید چه باید بکنید، یک حادثۀ اورژانس لزوماً به حادثه­ای غم انگیز ختم نمی­شود.

حادثه در کمین است. هیچگاه وقوع یک تصادف، ایست قلبی یا ریوی، زلزله، سیل یا هر حادثة دیگر را به سادگی نمی­توان پیش­بینی کرد که اگر این­چنین بود انسان با وجود این همه پیشرفت علمی، هیچگاه دچار چنین مرگ و میری در تمام نقاط کرۀ خاکی نمی­گشت. چه بسا وجود بلایای طبیعی نهیبی است بر آدمی تا همواره متوجه ضعف خود در برابر ارادۀ خالق هستی باشد. اما دریچه­های علم و دانش الهی به روی مخلوق بسته نیست تا بتواند ضمن فراگیری علوم، با بهره­مندی از شعور و وجدان خدادادی، زمینۀ حیات بهتر خود را فراهم آورد.

یکی از علومی که در زمرة ملزومات آموزش همگانی انسان­ها به شمار می­رود، یادگیری چگونگی برخورد با حوادث و اتفاقات طبیعی و غیرطبیعی است که جان و سلامت او را تهدید می­کند تا هر فرد بتواند همنوع خود، اعم از آشنا یا غریبه را تا رسیدن به امکانات و تجهیزات مناسب پزشکی یا بیمارستانی از مرگ حتمی نجات دهد. حال آنکه

همۀ آموخته­های این علم اهرمی است در جهت بیشتر کردن فاصلۀ مرگ و زندگی ...!

کافیست کمی تأمل کنیم تا پی ببریم که معمولاً برای همۀ ما حداقل یک بار در زندگی فرصتی دست می­دهد تا بتوانیم یک همنوع که متأسفانه یا خوشبختانه معمولاً از نزدیکان خودمان می­باشد را از مرگ حتمی نجات دهیم.